Schrijfgenootschap Trinitatis werd op 8 december 2020 (exact 20 jaar na de moord op John Lennon) opgericht door Huibert van der Meer (1964), Herbarium Tevreden (1970) en Laura Stoker (1983). Het doel van het genootschap is om uiterlijk voor 2026 (maar liefst toch wel iets eerder) een geschrift, waaraan door ons drieën is gewerkt, te hebben voltooid en te publiceren. We spreken nu nog van een geschrift, omdat we nog consensus moeten bereiken over de vorm waarin het gegoten dient te worden. Wordt het een roman, een essayistisch werk, krijgt het een meer documentair karakter? Er is, kortom, de komende tijd genoeg om over te sparren. 

 

2021 geldt in elk geval als jaar van inventarisatie. 

Verwacht in het najaar van 2021:

'De Mannenverdelgster' door Laura Stoker.

Verwacht in het najaar van 2021:

'Een stripverhaal zonder tekstballonnen' door Herbarium Tevreden.

Het wemelt van de superhelden. De ene heeft nog fabelachtiger gaven dan de andere. Ze vliegen, worden onzichtbaar en vuren vanuit hun vingertoppen, of soms zelfs vanuit hun ogen, allerhande verschillende stralen op hun tegenstanders af. Helemaal te gek! Ze hoeven er niet eens een trekker voor over te halen. En dan die opvallende pakken die ze dragen, in van die felle en fleurige kleurtjes, gemaakt van een onbeschadigbare textielsoort die bijvoorbeeld bestand is tegen de hoogste temperaturen.

  Wie droomt er stiekem niet van om over de gave te beschikken om onzichtbaar te worden? Al was het alleen maar om die aantrekkelijke dame van een paar straten verderop een keer poedeltje naakt in haar slaapkamer te bespieden. Of mag iemand met superheldengaven geen dirty mind hebben? Dat zou zomaar kunnen. Elk genre heeft zo zijn vaste wetten. Zo zie je Superman nooit eens op de wc zitten terwijl hij moeite heeft met poepen.  Of dat er eens een superheld zo straalbezopen is dat hij met zijn knar tegen de eerste de beste wolkenkrabber aan vliegt en bewusteloos ter aarde stort. Hun gedrag is over het algemeen super voorbeeldig, ideale schoonzonen en schoondochters zijn het.
  Het teleurstellendste vind ik eigenlijk, dat al deze zogenaamde superhelden in het echt niet bestaan, ze louter ontsproten zijn uit het brein van creatieve geesten: tekstschrijvers, striptekenaars, filmmakers. In het echt bestaat er, voor zover ik tenminste weet, maar één superheld. En geloof me, ik heb er heus gegrond en zeer minutieus onderzoek naar verricht. En laat uitgerekend ik, Koos Lootviool, die ene superheld nou zijn. En wie mocht denken dat ik gezegend ben met mijn superkrachten, ik olijk de ene heldendaad na de andere verricht, komt helaas bedrogen uit. Ik zou, echt waar, willen dat ik niet kon vliegen, onder water kon ademhalen, op elk gewenst moment onzichtbaar kon worden, zonder enige moeite een boom uit de grond kon rukken en die,  met werkelijk speels gemak, een meter of vijftig kon wegwerpen. Want in de praktijk schiet ik er geen reet mee op, met die vijf gaven waarover ik beschik. Vijf? Jazeker, het zijn er echt vijf.